TA ΕΝΤΥΠΩΣΙΑΚΑ ΑΠΟΤΕΛΕΣΜΑΤΑ ΤΟΥ XO’ΟΠΟΝΟΠΟΝΟ ΣΕ ΕΠΙΚΙΝΔΥΝΟΥΣ ΨΥΧΑΣΘΕΝΕΙΣ

ΑΠΟ ΤΟ ΒΙΒΛΙΟ «ΜΗΔΕΝΙΚΑ ΟΡΙΑ» ΤΟΥ JOE VITALE

Ο Joe ρωτά τον Ψυχολόγο Hew Len για το πώς θεράπευσε μια ολόκληρη πτέρυγα επικίνδυνων ψυχασθενών

«Απελευθερώθηκαν όλοι οι ασθενείς;»

«Δύο από αυτούς δεν απελευθερώθηκαν ποτέ», απάντησε. «Και οι δύο μεταφέρθηκαν κάπου αλλού. Εκτός απ’ αυτούς, ολόκληρη η πτέρυγα θεραπεύτηκε».

Τότε πρόσθεσε κάτι που με βοήθησε πραγματικά να καταλάβω τη δύναμη αυτού που είχε κάνει.

«Αν θέλεις να ξέρεις πώς ήταν αυτά τα χρόνια ρώτησε την Omaka-O-Kala Hamaguchi. Δούλευε σαν κοινωνική λειτουργός τον καιρό που ήμουν εκεί».

Το έκανα. Μού έγραψε τα ακόλουθα:

Αγαπητέ Joe,

Σας ευχαριστώ γι’ αυτήν την ευκαιρία.

Σας παρακαλώ, να ξέρετε ότι αυτά τα γράφω με τη συνεργασία της Emory Lance Oliveira, η οποία ήταν κοινωνική λειτουργός και εργάστηκε στη μονάδα με τον Dr. Hew Len.

Βρέθηκα διορισμένη κοινωνική λειτουργός στη νέα δικαστική μονάδα του Κρατικού Ψυχιατρικού Νοσοκομείου της Χαβάης. Αυτή η μονάδα ήταν η Μονάδα Κλειστής Εντατικής Ασφάλειας (Closed Intensive Security Unit CISU). Παρείχε άσυλο σε φυλακισμένους που είχαν διαπράξει συχνά αποτρόπαια παραπτώματα φόνου, βιασμού, ληστρικής επίθεσης, κακοποίησης, καθώς και συνδυασμούς αυτών, και είχε διαγνωσθεί ότι έχουν ή είναι πιθανό να έχουν σοβαρή νοητική διαταραχή.

Κάποιοι από τους φυλακισμένους ασθενείς βρέθηκαν ένοχοι λόγω παραφροσύνης και καταδικάστηκαν να είναι εκεί. Κάποιοι ήταν ψυχωτικοί και χρειάζονταν θεραπεία και μερικοί ήταν εκεί για εξέταση και διάγνωση ώστε να καθοριστεί η ετοιμότητά τους να δικαστούν (όπως η ικανότητά τους να κατανοήσουν τις κατηγορίες εναντίον τους και να συμμετέχουν στην υπεράσπισή τους). Μερικοί ήταν σχιζοφρενείς, κάποιοι διπολικοί και κάποιοι νοητικά καθυστερημένοι, ενώ άλλοι είχαν διαγνωστεί ψυχοπαθείς ή κοινωνικά απροσάρμοστοι. Υπήρχαν επίσης κι εκείνοι που προσπαθούσαν να πείσουν το δικαστήριο ότι είχαν ένα ή όλα από τα παραπάνω.

Όλοι ήταν έγκλειστοι στη μονάδα 24/7 και επιτρεπόταν να φύγουν από κει με συνοδεία και χειροπέδες στον καρπό και στον αστράγαλο μόνο για ιατρικές ή δικαστικές συναντήσεις. Το μεγαλύτερο μέρος της μέρας τους ήταν σε χώρο απομόνωσης, ένα κλειδωμένο δωμάτιο με τοίχους και οροφή από μπετόν, ένα κλειδωμένο λουτρό και καθόλου παράθυρα. Πολλοί έπαιρναν ισχυρά φάρμακα. Οι δραστηριότητες ήταν λίγες και σπάνιες.

Τα επεισόδια ήταν αναμενόμενα συμβάντα ? ασθενείς να επιτίθενται στο προσωπικό, ασθενείς να επιτίθενται σε άλλους ασθενείς, ασθενείς να επιτίθενται στον εαυτό τους, ασθενείς να προσπαθούν να αποδράσουν. Τα επεισόδια στο προσωπικό ήταν επίσης πρόβλημα ? το προσωπικό να εκμεταλλεύεται τους ασθενείς, ναρκωτικά, άδειες λόγω ασθενείας, προβλήματα αποζημίωσης των εργαζομένων, διαφωνίες του προσωπικού, συνεχείς επισκέψεις σε ψυχολόγο, ψυχοθεραπευτή και διοικητές, προβλήματα υδραυλικά και ηλεκτρολογικά και άλλα και άλλα. Ήταν ένας χώρος έντασης, αναβρασμού, κατάθλιψης και αγριότητας. Ακόμη και τα φυτά δεν θα αναπτύσσονταν.

Και ακόμη κι όταν μεταφέρθηκαν σε μια νεο-ανακαινισμένη, πολύ πιο ασφαλή μονάδα με περιφραγμένο χώρο αναψυχής, κανείς δεν περίμενε να αλλάξει πραγματικά κάτι.

Έτσι όταν εμφανίστηκε «άλλος ένας απ’ αυτούς τους ψυχολόγους», θεωρήθηκε ότι θα προσπαθούσε να ανακινήσει τα πράγματα, να επιχειρήσει να εκπληρώσει κρατικά καλλιτεχνικά προγράμματα και μετά να φύγει σχεδόν όσο γρήγορα ήρθε.

Εντούτοις, αυτή τη φορά ήταν κάποιος Dr. Hew Len, ο οποίος, εκτός από το ότι ήταν αρκετά φιλικός, φάνηκε να μην κάνει σχεδόν τίποτα. Δεν έκανε εκτιμήσεις, αξιολογήσεις ή διαγνώσεις. Δεν καθόρισε θεραπεία και δεν εφάρμοσε ψυχολογικά τεστ. Συχνά ερχόταν αργά και δεν παρευρισκόταν σε περιστασιακές συσκέψεις ούτε συμμετείχε σε εντεταλμένες καταγραφές ? αντί γι’ αυτά εφάρμοζε μια «αλλόκοτη» μέθοδο Προσωπικής Ταυτότητας Ho’oponopono (Self I-Dentity Ho’oponopono SIH), που είχε κάποια σχέση με το να αναλάβεις 100 τα εκατό ευθύνη για τον εαυτό σου, παρατηρώντας μόνο μέσα στον εαυτό σου και επιτρέποντας την απελευθέρωση αρνητικών και ανεπιθύμητων ενεργειών μέσα σου.

Το πιο παράξενο απ’ όλα ήταν η παρατήρηση ότι αυτός ο ψυχολόγος έμοιαζε να είναι πάντα άνετος και να απολαμβάνει πραγματικά τον εαυτό του! Έκανε αστεία με τους ασθενείς και το προσωπικό και έμοιαζε να απολαμβάνει αληθινά αυτό που έκανε. Όλοι αντίστοιχα έμοιαζαν να τον αγαπούν και να περνούν καλά μαζί του, ακόμη κι αν δεν εμφανιζόταν να κάνει πολλή δουλειά.

Και τα πράγματα άρχισαν να μεταλλάσσονται. Χώροι απομόνωσης άρχισαν να καθαρίζουν. Ασθενείς αναλάμβαναν την ευθύνη για τις δικές τους ανάγκες και δουλειές. Άρχισαν επίσης να συμμετέχουν στην οργάνωση και την εκπλήρωση προγραμμάτων και σχεδίων για τον εαυτό τους. Τα επίπεδα φαρμάκων έπεφταν και άρχισε να επιτρέπεται στους ασθενείς να φεύγουν από τη μονάδα χωρίς περιορισμούς.

Η μονάδα ζωντάνεψε ? έγινε πιο ήσυχη, φωτεινότερη, ασφαλέστερη, καθαρότερη, πιο διασκεδαστική και παραγωγική. Τα φυτά άρχισαν να αναπτύσσονται, τα προβλήματα στα υδραυλικά έγιναν σχεδόν ανύπαρκτα, το ίδιο και τα περιστατικά βίας και το προσωπικό έμοιαζε πιο αρμονικό, χαλαρό και ενθουσιώδες. Αντί για προβλήματα αδειών λόγω ασθενείας και έλλειψης προσωπικού, υπήρχε τώρα πληθώρα προσωπικού και απολύσεις.

Δύο συγκεκριμένες περιπτώσεις έκαναν ιδιαίτερη εντύπωση.

Υπήρχε ένας ξεχωριστά παρανοϊκός ασθενής με ιστορικό βίας που είχε χτυπήσει σοβαρά διάφορους ανθρώπους στο νοσοκομείο και έξω στο κοινό, και ο οποίος είχε πολλές εισαγωγές στο νοσοκομείο. Αυτή τη φορά είχε σταλεί σε μας επειδή διέπραξε έγκλημα. Μου ήταν ανατριχιαστικά φοβερός. Όποτε βρισκόταν κάπου κοντά, οι τρίχες στο πίσω μέρος του αυχένα μου σηκώνονταν.

Ήταν τότε, ένα ή δύο χρόνια μετά την εμφάνιση του Dr. Hew Len, που, προς κατάπληξή μου, τον αναγνώρισα να βαδίζει προς το μέρος μου ασυνόδευτος και οι τρίχες στο πίσω μέρος του αυχένα μου δεν σηκώθηκαν. Ένιωσα σαν να τον παρατηρούσα απλά, χωρίς κριτική, ακόμη κι όταν προσπεράσαμε ο ένας τον άλλον σχεδόν ακουμπώντας τους ώμους μας. Δεν είχε καμία σχέση με τη συνηθισμένη αντίδρασή μου να το βάλω στα πόδια. Στην πραγματικότητα, παρατήρησα ότι φαινόταν ήσυχος. Την εποχή εκείνη δεν δούλευα πια στη μονάδα, αλλά φρόντισα να ανακαλύψω τι είχε συμβεί. Έμαθα ότι είχε βγει από την απομόνωση και τους περιορισμούς εδώ και λίγο καιρό και η μόνη εξήγηση ήταν ότι κάποιοι από το προσωπικό έκαναν το Ho’oponopono που ο Dr. Hew Len τους είχε δείξει.

Η άλλη περίπτωση προέκυψε καθώς παρακολουθούσα τα νέα στην τηλεόραση. Είχα πάρει μια μέρα άδεια από τη δουλειά για ηρεμία. Στα νέα εμφανίστηκε ένας από τους ασθενείς μας που είχε κακοποιήσει και δολοφονήσει ένα τετράχρονο κορίτσι. Αυτός ο ασθενής νοσηλεύτηκε επειδή θεωρήθηκε ανίκανος να περάσει από δίκη για τις εναντίον του κατηγορίες. Εξετάσθηκε και αξιολογήθηκε από διάφορους ψυχιάτρους και ψυχολόγους και πήρε μια σειρά διαγνώσεων, οι οποίες τότε θα του έδιναν μια ετυμηγορία μη ένοχου λόγω παραφροσύνης. Δεν θα έπρεπε να πάει φυλακή και θα έπρεπε να τεθεί υπό περιορισμό στο κρατικό νοσοκομείο με την πιθανότητα απελευθέρωσης υπό όρους.

Ο Dr. Hew Len είχε έρθει σε επαφή μ’ αυτόν τον ασθενή, ο οποίος τελικά ζήτησε να διδαχτεί τη μέθοδο Ho’oponopono και λέγεται ότι ήταν πολύ επίμονος στην πρακτική της, σαν πρώην αξιωματικός του ναυτικού που ήταν. Και τώρα, θεωρήθηκε ικανός να δικαστεί και είχε οριστεί ημερομηνία για να καταθέσει την απολογία του.

Ενώ οι περισσότεροι από τους άλλους ασθενείς και οι δικηγόροι τους είχαν επιλέξει και πιθανόν πάντα να επέλεγαν την απολογία της παραφροσύνης, αυτός ο ασθενής δεν το έκανε. Την προηγουμένη της δίκης του απέλυσε το δικηγόρο του. Την επόμενη μέρα το απόγευμα στεκόταν στο δικαστήριο αντικρίζοντας το δικαστή και με λύπη και ταπεινότητα ανακήρυξε, «Εγώ είμαι υπεύθυνος και ζητώ συγγνώμη». Κανείς δεν το περίμενε. Χρειάστηκαν λίγα λεπτά για να αντιληφθεί ο δικαστής τι είχε συμβεί.

Έπαιζα τένις με το Dr. Hew Len και σε δύο περιπτώσεις και μ’ αυτόν τον τύπο και, αν και ο ασθενής ήταν πολύ ευγενικός και διακριτικός, εγώ είχα αμφιβολίες. Όμως, εκείνη τη στιγμή, ένιωσα μόνο τρυφερότητα και αγάπη γι’ αυτόν και αισθάνθηκα μια τεράστια αλλαγή σ’ ολόκληρη την αίθουσα του δικαστηρίου. Οι φωνές του δικαστή και των δικηγόρων ήταν τώρα απαλές και όλοι γύρω του έμοιαζαν να τον κοιτάζουν με τρυφερά χαμόγελα. Ήταν σημαντική στιγμή.

Έτσι όταν ένα απόγευμα μετά το τένις ο Dr. Hew Len ρώτησε αν κάποιοι από μας θα ήθελαν να μάθουν το Ho’oponopono, πήδησα γρήγορα πάνω και περίμενα με αγωνία να τελειώσει το παιχνίδι του τένις. Τώρα, σχεδόν 20 χρόνια αργότερα, νιώθω ακόμη δέος γιατί αυτό που έμαθα ήταν ότι το Θείο ήταν αυτό που εργαζόταν μέσω του Dr. Hew Len στο Κρατικό Νοσοκομείο της Χαβάης. Είμαι αιώνια ευγνώμων στο Dr. Hew Len και στην «αλλόκοτη» μέθοδο που έφερε μαζί του.

Με την ευκαιρία, σε περίπτωση που αναρωτιέστε, αυτός ο ασθενής βρέθηκε απόλυτα ένοχος και κατά κάποιον τρόπο ανταμείφθηκε από το δικαστή, ο οποίος αποδέχτηκε την αίτησή του να υπηρετήσει την ποινή του στο ομοσπονδιακό σωφρονιστήριο της πολιτείας του, όπου θα μπορούσε να βρίσκεται κοντά στη γυναίκα και τα παιδιά του.

Αυτή είναι η δύναμη της αγάπης.

Εν ειρήνη,

Ο.Η.

Το εσωτερικό μας περιεχόμενο που μπορεί

να συντονίζεται με τους ανθρώπους γύρω μας.

(Απο τον Ρ.Η. Νατζεμυ)

Οι πεποιθήσεις, τα συναισθήματα, οι προγραμματισμοί, οι ανάγκες, οι επιθυμίες, οι φόβοι, οι προσκολλήσεις και οι συμπεριφορές μας, όλα αντανακλώνται πίσω σε μας μέσα από τη συμπεριφορά των άλλων και την ίδια τη ζωή.

Ακολουθούν κάποιες ερωτήσεις που μπορούμε να θέσουμε στον εαυτό μας για να ανακαλύψουμε τι θα μπορούσε να υπάρχει μέσα μας που αντανακλάται πίσω σε μας μέσα από τη συμπεριφορά του άλλου ή την κατάσταση.

Σημείωση: Το Ho’oponopono δεν απαιτεί να γνωρίζουμε τι υπάρχει μέσα μας που χρειάζεται να καθαριστεί. Ο ακόλουθος κατάλογος είναι απλά για να μας βοηθήσει να δούμε τις πολλές πιθανότητες που μπορεί να χρειαστεί να καθαριστούν επειδή έπεσαν στην αντίληψή μας ? ίσως με τη συμπεριφορά κάποιου άλλου. Η παρουσία οποιουδήποτε από τα παρακάτω μπορεί εύκολα να προσελκύσει αντίστοιχες συμπεριφορές και καταστάσεις.

1. Όταν σκέφτομαι ότι ο άλλος συμπεριφέρεται μ’ αυτόν τον τρόπο, νιώθω κάποια αρνητικά συναισθήματα;

2. Έχω συγκεκριμένες πεποιθήσεις για τον άλλον και γι’ αυτό που συμβαίνει; Το θεωρώ λυπηρό, λάθος, άδικο κλπ.;

3. Έχω ποτέ συμπεριφερθεί μ’ αυτόν τον τρόπο προς αυτόν ή άλλους στο παρελθόν;

4. Υπάρχει ένα μέρος του εαυτού μου που φοβάται κάτι εδώ; Μήπως φοβάμαι για την αξία, ασφάλεια, ελευθερία, ικανοποίηση ή έλεγχο;

5. Υπάρχει ένα μέρος του εαυτού μου που έχει μάθει να περιμένει αυτήν τη συμπεριφορά, που έφθασε να πιστεύει ότι αυτό το άτομο και οι άλλοι γενικά έτσι θα συμπεριφέρονται;

6. Υπάρχει ένα μέρος του εαυτού μου που πιστεύει ότι, για κάποιο λόγο, αξίζω αυτή τη συμπεριφορά;

7. Υπάρχει ένα μέρος του εαυτού μου που συμπεριφέρεται προς εμένα έτσι;

8. Υπάρχει ένα μέρος του εαυτού μου που θα ήθελε κατά καιρούς να δρα ή να φέρεται όπως ο άλλος, αλλά κάτι το σταματάει;

9. Μήπως αυτή η συμπεριφορά μού θυμίζει κάτι που βίωσα σαν παιδί;

10. Μήπως παίζω κάποιο ρόλο εδώ που έλκει αυτή τη συμπεριφορά από τον άλλον; α. το θύμα, β. τον τρομοκράτη, γ. το δάσκαλο, δ. το γονιό, ε. το παιδί, στ. τον έξυπνο, ζ. το σωστό, η. τον αντιδραστικό, θ. το δυνατό ? χωρίς ανάγκες, ι. το δίκαιο, ια. τον καλό, ιβ. τον υπεύθυνο, ιγ. τον πρόθυμο, ιδ. τον αδύναμο, ιε. τον πνευματικό, ιστ. το δικαστή, ιζ. τον απόμακρο, ιη. τον ανακριτή, ιθ. κάποιον άλλο ρόλο;

11. Ποιες είναι οι ανάγκες ή οι προσκολλήσεις μου που απειλούνται απ’ αυτήν τη συμπεριφορά;

12. Τι θα χάσω αν δεν έχω τη συμπεριφορά που θέλω απ’ αυτό το άτομο;

13. Μήπως έχω κάποια ενοχή που καθρεφτίζεται εδώ; Είναι η ενοχή ή η υπευθυνότητα για τον άλλον που με κάνουν ευάλωτο σ’ αυτήν τη συμπεριφορά;

14. Μήπως κρίνω, επικρίνω ή απορρίπτω εδώ;

15. Μήπως ζηλεύω αυτό το άτομο ή αυτά που κάνει ή έχει;

16. Μήπως είμαι προκατειλημμένος με αυτό το άτομο ή με την ομάδα στην οποία το κατατάσσω;

17. Μήπως οι γονείς μου ή κάποιος άλλος από την παιδική μου ηλικία συμπεριφερόταν μ’ αυτόν τον τρόπο; Τους έχω συγχωρήσει για τις φορές που φέρθηκαν έτσι;

18. Έχω συγχωρήσει τον εαυτό μου για τις φορές που έχω συμπεριφερθεί έτσι;

19. Μήπως συγκρίνω τον εαυτό μου μ’ αυτό το άτομο; Μήπως νιώθω ανώτερος ή κατώτερος απ’ αυτόν τον άνθρωπο ή αυτόν τον τύπο ανθρώπου;

20. Μήπως έχω εσωτερικές συγκρούσεις εδώ; Μήπως υπάρχει ένα μέρος του εαυτού μου που αμφιβάλλει για μένα και συμφωνεί με τον άλλον;

21. Μήπως υπάρχουν συναισθήματα, ανάγκες και πεποιθήσεις που δεν έχω επικοινωνήσει καθαρά στον άλλον;

22. Μήπως κατά κάποιον τρόπο έχω συνηθίσει υποσυνείδητα σ’ αυτήν την κατάσταση και φοβάμαι να την αλλάξω;

23. Μήπως φοβάμαι ή νιώθω ότι δεν αξίζω να είμαι ευτυχισμένος, αγαπητός ή σεβαστός και έτσι έλκω καταστάσεις που με εμποδίζουν να νιώθω καλά;

Αυτές και άλλες όψεις του εσωτερικού μας κόσμου μπορούν πολύ εύκολα να είναι συντελεστές της πραγματικότητας που συν-δημιουργούμε.

Συμπέρασμα

Το Ho’oponopono είναι μια διαδικασία στην οποία αντιλαμβανόμαστε ότι:

1. Έλκουμε οτιδήποτε υπάρχει μέσα στην πραγματικότητά μας για κάποιον λόγο? δεν είναι τυχαίο.

2. Είμαστε συν-δημιουργοί όλων όσα συμβαίνουν ατομικά και κοινωνικά.

3. Καθετί είναι όπως θα έπρεπε να είναι αυτή τη στιγμή ? σαν ερέθισμα να το διορθώσουμε μέσα στον εαυτό μας.

4. Μπορούμε να διορθώσουμε μόνον τον εαυτό μας και κάνοντας το, να επηρεάσουμε τους άλλους και το σύνολο.

5. Δεν χρειάζεται να γνωρίζουμε τι διορθώνουμε μέσα μας.

6. Δεν χρειάζεται να γνωρίζουμε τι υπάρχει μέσα μας που συνηχεί με αυτό που τραβά την προσοχή μας.

7. Τα αίτια της πραγματικότητάς μας είναι είτε στο υποσυνείδητο όπως μνήμες, προγραμματισμοί ή μαθήματα που έχουμε επιλέξει να μάθουμε, είτε, εφόσον είμαστε αγνοί, από θεϊκή έμπνευση ή καθοδήγηση.

8. Η λύση είναι η απομάκρυνση των εσωτερικών αιτίων ? όχι των εξωτερικών ? και για μας και για τους άλλους.

9. Όταν ελευθερώνουμε τον εαυτό μας από κάθε όψη που συμμετέχει σ’ αυτό που συμβαίνει ? τότε αυτό που συμβαίνει λειτουργεί λιγότερο από μας και περισσότερο από τα μαθήματα των άλλων ή και από τη θεϊκή δημιουργία ? επιλογή.

10. Η ελευθερία από μνήμες και προγραμματισμούς επιτρέπει στην έμπνευση να έρθει.

11. Η λύση είναι αγάπη για τους άλλους και τον εαυτό μας.

12. Αυτός είναι ο σκοπός της ζωής ? ο δρόμος προς τη φώτιση.

13. Ο δρόμος είναι η αγάπη για όλους ? συμπεριλαμβάνοντας και τον εαυτό μας.